
Ik kan vrij snel antwoord geven op mijn vraag. Ja. Hef Bundy heeft niet bezuinigd op zijn beats, en dat is eigenlijk altijd de basis geweest van zijn tracks. Want we weten allemaal dat je niet voor de mooie, diepe nummers bij de rapper uit Hoogvliet moet zijn, en dat compenseert hij ruimschoots met misschien wel de beste beat keuze van Nederland. (Een titel die hij overigens deelt met zijn BangBro) Hef rapt vooral over wat hij doet, en dat is niet zo gek veel. In Hoogvliet en Ijburg zijn, in de huurbak zitten en vooral stoned zijn en vrouwen. Qua tekst is dit album op 2 tracks na, één grote herhaal oefening.
Dit is aan de ene kant jammer, maar als ik kijk naar de 2 andere nummers, vind ik het eigenlijk niet eens zo heel erg dat hij het veel over hetzelfde heeft. Op ‘Johnny’ heeft hij het over een man die dik in de problemen raakt, met een prachtig refrein van Jayh en een hele mooie beat van Silent-Man. Maar ondanks dat TMheF het eindelijk over iets heeft dat verder gaat dan zijn eigen hoekje, gaat het nergens echt heel ver. Al is het een sterke track, echt stevig staat deze niet tussen de andere tracks.
De tweede ‘andere’ track heet Gedroomd. Op een beat van Big2, rappen Dio, Hef en Big2 zelf over hoe ze dromen van seks met een bekende Nederlandse. Dope concept, door alle drie de heren sterk uitgewerkt, maar valt gruwelijk buiten de boot door de hitgevoeligheid van dit nummer ten overstaan van de rest. Dat dit de Hef van Papierwerk is doet mij vrezen, maar dat is een heel ander verhaal.
Beukplaat is ‘Uitpakken’ met Adonis. Op een kneiterharde beat van Reverse rappen de heren over de welbekende drugs, al doet vooral Adonis dit op een dope manier. Had om heel eerlijk te zijn, in het begin niet eens door dat hij het over drugs had, en dat hij compleet buiten het onderwerp viel, maar niks is minder waar. Dope!
Wat opvalt is dat vanaf Uitpakken het niveau constant hoog blijft in de resterende vier tracks. Waar de eerste 8 nummers enigszins wisselvallig zijn (Van ‘Op een missie’ naar ‘Johnny’ bijvoorbeeld) gaat het onderin het album van hét money-anthem van 2009 ‘Get Money’ naar ‘Voor een nigga’ en ‘Vies.’ Drie beats die idioot dik zijn, van respectievelijk SoundSeduction, Perry Mistique & ProTunez (Ryan Babel?) en Perry Mistique alleen.
Vooral de laatste, Vies, viel mij op. Waarschijnlijk heeft Perry goed geluisterd naar Slaughterhouse. Geen schande, want ik kan dat trompetje niet vaak genoeg horen, maar het komt voor mij (Ik let nooit zo op samples en dergelijke) niet zo vaak voor dat ik zo snel een gelijkend geluid hoor.
Eigenlijk gaat er dus heel weinig fout op dit album. Hef doet precies wat ik van hem verwacht qua tekst, catchy refreintjes, dope flow en weinig inhoud op hele dope beats. Het is dus ook geen hoogstaand album, maar wel een heerlijk stukje muziek om te luisteren wanneer je op donderdag avond naar de shop rijdt met de ramen omlaag en vooral heel stoer wilt lijken in papa’s auto.
3 en een half sterretje.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten