Kanye West tekent je na een mixtape, en Motown komt achter je aan omdat ze van je gehoord hebben. Twee gerespecteerde labels achter je, na één enkele mixtape. Dan moet je wel heel veel talent hebben. Dan kom je terecht op het laatste album van Kanye West, XXL Magazine betitelt je als 1 van beste nieuwkomers, en vlak voor je eigen album uitkomt mag je ook nog even komen opdraven op Jay-Z’s elfde solo album. Droom je? Nee, je heet Kid Cudi.
Kid Cudi werd voor dit album nog gezien als rapper die kan zingen, ik betitel hem vanaf nu als zanger die kan rappen. Noem hem de donkere versie van Jason Mraz. Maar in plaats van het te doen met een gitaar op z’n rug, doet Kid Cudi het op een stapel beats van onder andere Emile, Plain Pat en natuurlijk Kanye West. En die beats zijn best wel kaal. Uitgekleedde basslijntjes met een subtiele melodie erdoorheen zijn troef op het album, en daar komt cudder eigenlijk heel goed op uit de voeten. Het gebrek aan beat wordt ruimschoots goedgemaakt door ruimtelijke effecten op de stem, soms 3 of 4 sporen voor zijn stem, en beats die op het refrein toch wel even aanzwellen om het geheel kracht bij te zetten.
Solo Dolo is daar een schitterend voorbeeld van. Daar tegenover staat echter de 2e single van het album, Make Her Say met Kanye West achter de knoppen (en het 2e couplet) en Common. Waar Kanye ook nog redelijk kan zingen, slaat Common in mijn ogen de plank behoorlijk mis met hoe de drie heren het couplet beginnen. Desondanks is Make Her Say een hele lekkere track, al valt deze enigszins uit de toon ten overstaan van de rest van het album.
Dé track waar Kid bekent mee is geworden, Day ‘n Nite, staat ook op het album. Nu past deze wél goed in het plaatje, maar de track stamt wel alweer uit februari 2008, en bijna 2 jaar na dato is deze track niet helemaal meer wat je zou willen horen op een nieuwe plaat.
Sky Might Fall is ook al een tijdje geleden gelekt, maar deze heeft niet zoveel ophef gecreerd als de andere 2 tracks, waardoor deze wat minder uit de toon valt.
Ik ga hier iets zeggen wat ik heel dapper van mezelf vind; Man on the Moon is het beste album van 2009. Het is absoluut geen pure hiphop zoals het (overigens heerlijke) Us van Brother Ali, maar dit album heeft een schitterend pakketje van mainstream appeal en innovativiteit, samen met een eerlijkheid en puurheid die ik heel graag wil zien op een Hiphop album.
Een track als Up, Up & Away is een mooi voorbeeld van hoe hij de mainstream kan aaien en toch mij tevreden kan stellen. Een behoorlijk poppy beat, en een (In verhouding tot de rest van het album) niet zo zwaar onderwerp, inclusief een heerlijk catchy refrein maken dat dit makkelijk een single kan worden.
Cudi is bewust uit de schijnwerpers gebleven om hype te voorkomen voor zijn album, wat ik persoonlijk echt jammer vind, want hij verdiend absoluut alle aandacht, met geen track die na ruim 30 luisterbeurten gaat vervelen, en er is simpelweg niet één track die te skippen is. Of je het nou op de achtergrond aan zet of echt wil luisteren naar wat de man te vertellen heeft, dit is het album wat ik over 10 jaar uit de kast pak en bij denk “Ja, 2009 was een goed jaar.”
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten