Jay-Z - The Blueprint 3

Jay-Z is de grootste hiphop artiest die we op dit moment hebben. Als je op 11 september 25.000 mensen in Madison Square Garden, New York, kan verzamelen die daar speciaal voor jou komen, ben je een hele grote. Zijn elfde solo album wordt Blueprint 3, acht jaar na deel een, zeven na deel twee, en twee jaar na American Gangster. D.O.A. werd de eerste single en bracht behoorlijk wat teweeg bij de luisteraars. Run This Town met Kanye en Rihanna is ondertussen een behoorlijk grote hit geworden, en de volgende single is hoogstwaarschijnlijk Empire State of Mind met Alicia Keys. (Als ik het stickertje op de voorkant moet geloven)



Ik heb het album nu al een keer of 15 gehoord, en ik blijf het bizar vinden, hoe Hova op D.O.A. het welbekende Auto-Tune tot de grond afbrand, maar op het volgende nummer wel een Rihanna heeft die even laat horen hoe je het ook kan gebruiken. (Op Madison Square werd weer pijnlijk duidelijk dat zij echt een studio stem heeft..) Maar dat neemt niet weg dat Death Of Autotune een keiharde track is, met een heerlijke beat en sowieso een sterk onderwerp voor iemand als Jay-Z.

Want waar de blauwdruk precies voor is weet ik niet, wat ik wel weet, is dat deze niet bepaald vol staat met sterke teksten zoals op Kingdom Come het schitterende Minority Report. Het is vooral braggen wat Shawn tentoonspreid. Absoluut niet slecht, want hij komt goed uit de verf op die manier, maar wat méér afwisseling had geen overbodige luxe geweest.

Een ding wat zeker is, is dat niemand minder dan Alicia Keys even laat horen wat een briljante stem zij heeft. (Wat ze dan ook bewijst bij het benefiet concert van Jay-Z op Madison Square.)
Daarnaast is de beat sterk opgebouwd, en Jay praat vol lof over zijn geboortestad, New York.

Vervelend feitje; Jay-Z heeft de kwaliteit om op de meest verschrikkelijke beat zijn beste tekst neer te zetten. On To The Next One heeft een beat van Swizz Beatz, net zoals het refrein, en die zijn beide om te huilen, en absoluut niet Jigga waardig, maar de tekst houdt het geheel toch nog enigszins boeiend, waardoor deze track eigenlijk niet te skippen is.

Real as it Gets met Young Jeezy is dat wel. Ik ben een redelijke fan van Jeezy, echt waar, maar deze track met een Auto-piloot beat van The Inkredibles, past in zijn geheel niet op een album van Jay-Z. Oke Jay gooit wat dope lines, maar de helft van zijn eerste couplet bestaat uit een shoutout naar elke uithoek van Amerika, en het refrein heb ik al een keer of 20 op de albums van Young Jeezy gehoord. Een beetje jammer dat dit op het album staat.

Gelukkig zijn er een hoop pluspunten. Ik heb er al een paar genoemd, maar daar mag ik Off That met Drake, het geweldige A Star is Born met J. Cole, het heel goed uitgewerkte Venus Vs. Mars en Already Home met Kid CuDi aan toevoegen. Ben ik de enige die hier een trend in ziet? Drake, J. Cole en Kid CuDi. Anders pak je even mijn drie favoriete nieuwe rappers van 2009, en geeft ze alle drie een plek op je album. Daarnaast doen ze dat allemaal ook nog eens verdomd goed. Een heerlijk refrein van zowel Drake als CuDi, en J Cole mag zelfs nog even een verse neerzetten, en doet dat absoluut niet onverdienstelijk op de track waar Jay langs alle mooie momenten gaat van de afgelopen jaren, en uiteindelijk de toekomst nog even laat schijnen. Sowieso vind ik het een heel goed gebaar dat een grootheid als Jay zulke mensen een kans geeft.

Pharrell Williams is er ook weer. Het wonderkind heeft een heerlijke beat mee genomen, inclusief een heerlijk refrein en Jay kan altijd lekker uit de voeten op beats van The Neptunes, dus ook in dit geval. So Ambitious is de voorlaatste track, voor Young Forever. Ik had het er over met een vriend van me, en we waren het er over eens dat we allebei al hadden aan zien komen dat het refrein/intro van Alphaville afkomstig zou zijn op deze track. Een mooie track en er had geen betere afsluiter kunnen zijn.

Je kan je afvragen waarom Ain’t I of Brooklyn Go Hard er niet op staat, deze hadden Real As it Gets en Thank You makkelijk kunnen vervangen, maar deze tracks zijn natuurlijk al behoorlijk lang uitgelekt, en een productief persoon als Jay-Z kan voldoende brengen om die tracks vervangen. (Dat blijkt wel uit een internet special edition van Soul Assassin, met 12 extra tracks, die in aanloop van het album waren uitgekomen.)

Ondanks een paar lelijke foutjes, is dit album al met al toch absoluut de moeite waard om in je Cd speler te stoppen, en gewoon lekker naar te luisteren. Nee, je hoeft niet meer te zoeken naar stoere verhalen of iets in die zin, want dat heeft hij (succesvol) achter zich gelaten, en daar mogen best een hoop andere rappers een voorbeeld aan nemen. Daarnaast bewijst Jay-Z ook met dit album maar weer eens dat hij absoluut niet vergeten mag worden, en nog genoeg kwaliteit heeft om door te gaan.